Trapezeartiest
Maak er maar een smeuïg verhaal van. Dat is wat Henk Prinsen me meegeeft na afloop van het interview. Henk Prinsen,74 jaar (2011) en de vaste molenaar van de Walmolen in Doetinchem, is onderwerp van dit artikel in de reeks interviews met actieve senioren.
Actief past helemaal bij deze senior, maar voor ik daar op in ga eerst het verhaal van Henk hoe hij molenaar is geworden. Een intrigerend verhaal, vooral als je het afzet tegen de tijd, energie en middelen die nu in het onderwijs wordt geïnvesteerd om leerlingen te helpen bij beroeps- en opleidingskeuzes. Nee, dan de tijd waarin Henk opgroeide, toen bestond het carrièreperspectief niet. Je toekomst werd bepaald door de maatschappelijke positie van je ouders en wat zoal op je pad kwam. Henk groeide op in Winterswijk, een dorp in de Achterhoek. Na de lagere school werd het de ambachtsschool waar hij leerde voor timmerman. De eerste baan - Henk kwam in dienst bij een locale aannemer voor een loon van 25 cent per uur, twaalf en een halve gulden in de week. Zijn eerste loon, en daar was hij wel tevreden mee, tot…. Tot hij in opdracht van zijn baas een klus uitvoerde bij familie. Zijn baas bracht een rijksdaalder per uur voor Henk in rekening bij zijn oom en tante. Henk moest werken voor 25 cent per uur en zijn baas beurde daar een rijksdaalder per uur voor, dat klopte niet. Kordaat stapte hij bij de eerste de beste gelegenheid naar zijn baas en verlangde een hoger loon. De baas was niet van plan dat te doen, en dus stapte Henk op. Geen timmerman meer maar een carrièremove (een uitdrukking van deze tijd) naar magazijnmedewerker en later magazijnbeheerder bij een bromfietsfabriek in Winterwijk. Zijn loon steeg, dus geen slechte deal.
Te jong om al achter de geraniums te zitten
Zo raakte Henk Prinsen betrokken bij de assemblage van o.a. Zündapps en Mosquitos. Maar…..het tijdstip van de dienstplicht naderde. Henk kreeg de tip om zich aan te melden voor plaatsing bij de Koninklijke Marechaussee. Dat werd de volgende bepalende carrièremove. Hij bleek geschikt te zijn voor de Marechaussee en tekende bij aanname direct voor zes jaar. Hij kreeg hij een normaal salaris waar andere dienstplichtigen een kleine vergoeding kregen. Geld was toen beslist het doorslaggevend argument voor hem om deze keuze te maken. Na deze eerste periode van zes jaar sloot hij een nieuw contract af met de Koninklijke Marechaussee. En zo kwam hij terecht in het leger van de ordehandhavers op zowel militair terrein als ter ondersteuning van politie en douane. Het timmervak was geheel uit beeld geraakt. Prinsen was vierenvijftig jaar toen hij, inmiddels opgeklommen tot de rang adjudant, met pensioen ging. Erg jong, te jong om al achter de geraniums te zitten. Henk Prinsen zocht daarom naar een zinvolle invulling en was vooral gericht op bezigheden die iets met de natuur, met groen, te maken hadden. Hij kon zijn draai niet vinden, las wel een oproep in de locale krant waarin vrijwilligers gezocht werden die molenaar wilden worden op de molens in Doetinchem. Doetinchem heeft drie molens. Van die oproep kreeg hij geen kik. Maar toen……. een half jaar later, hij had het nog niets gevonden, schoot de oproep van de Molenstichting hem weer te binnen. “Ach, het kan geen kwaad om eens na te gaan wat het inhoudt” bedacht hij. En zo, nu twintig jaar geleden, rolde hij Doetinchemse molens binnen. En nu, op 74 jarige leeftijd, klimt hij - als een volleerd acrobaat - nog de wieken van de Molen in, om het zeil op de wieken te bevestigen of er weer af te halen. Wie doet dat Prinsen op deze leeftijd nog na?
"Met het gemak van een jongeman zit hij zo bovenin in één van de wieken"
Staande op de omloop van de molen, en omhoog kijkend naar de - gelukkig stilstaande - wieken recht boven mij, demonstreert Henk zijn vaardigheden. Met het gemak van een jongeman zit hij zo bovenin in één van de wieken, duidelijk zonder hoogtevrees en heel behendig. Voor deze, in mijn ogen, circusact plaatsvindt, heeft hij mij in een bezielend betoog verteld over zijn molen, over de techniek daarvan en over de bezoekers die hij rondleidt. De molen, in dit geval, is de walmolen in Doetinchem. Deze korenmolen maalde het graan van de boeren uit de omgeving en werd ook gebruikt om eikenschors te malen voor de toenmalige Doetinchemse leerlooierij. Voor meer doelen geschikt dus. Op de begane grond is het VVV kantoor Doetinchem gevestigd, twee verdiepingen hoger, te bereiken via smalle steile trappen, bevindt zich het domein van de molenaars. Veel molenaars zijn er niet want, helaas, er zijn niet veel mensen te vinden die opgeleid willen worden tot vrijwillig molenaar. De opleiding is intensief, een molenaar moet elk onderdeel - groot en klein- van alle gangbare molentypen in Nederland kennen. Dat vereist een uitgebreide theoretische studie met daarnaast een tijdsintensieve leerperiode als leerling-molenaar. Dat dit zo gek nog niet is besefte ik toen Prinsen mij een rondleiding gaf in zijn “Walmolen”.
Er kan veel misgaan als je niet weet hoe een molen werkt, niet weet welke krachten er vrijkomen als de wieken draaien en welke risico’s mensen lopen die in en om de molen aanwezig zijn. Je hebt zo een klap van de molenwiek te pakken, en geloof me, dat wil niemand. Omdat het moeilijk is om goed opgeleide en officieel gecertificeerde molenaars te krijgen heeft Prinsen daarom zelf een eigen opleiding opgezet voor molenaars voor de Doetinchemse molens. Hij doet dit met volledige instemming van het Molenbestuur. Zijn leerlingen krijgen een gedegen opleiding en kunnen straks, als ze de opleiding afgerond hebben, verantwoord aan de slag. Op deze manier levert Prinsen een bijdrage aan het behoud van de molens in Doetinchem, en zorgt hij voor zijn opvolgers. De molen die hierdoor in bedrijf blijft, ook al is het maar twee keer per week, wordt onderhouden en blijft intact. Daarmee blijft de Walmolen een beeldbepalend monument aan de rand van het centrum van Doetinchem. Het verzorgen van rondleidingen in de molen verzorgen is een belang rijk onderdeel van het werk van Prinsen. Het meest geniet hij ervan als bezoekers echt geïnteresseerd zijn. Kindergroepen zijn het leukst. Voor kinderen, maar ook voor volwassenen, heeft hij prachtige anekdotes - een aantal zelf bedacht - in petto. Als er weer eens groep kinderen is geweest dan weten de medewerkers van de VVV, die beneden in de molen kantoor houden, al wat er gaat gebeuren.
“Ik moet er niet aan denken dat ik mee was geslingerd”
Voor de ingang liggen een paar molenstenen in de bestrating. De kinderen gaan, als zij bij Prinsen zijn geweest, steevast stevig stampen op de stenen want……. Als u daarvan de reden wilt weten, ik verraad het niet, adviseer ik u om de Walmolen in Doetinchem te bezoeken en u te laten rondleiden door Prinsen. Wedden dat u met prachtige spannende verhalen de deur uitgaat en ook geneigd bent om, en waarom zou u het laten, op de molenstenen te stampen. Ik heb het ook gedaan, stiekem hopend dat de VVV-ers het niet zouden zien. Vertel eens iets over wat je zoal zelf aan bijzondere dingen meemaakt vroeg ik Prinsen. Nou dat is heel veel. Eén voorval wil ik u hierbij niet onthouden, de andere verhalen gaat u zelf maar halen bij Prinsen. Het voorval dat ik hier doorgeef toont aan dat het Molenaarsvak niet zonder risico is. Samen met een molenaar in opleiding was Prinsen bezig de zeilen van de wieken op te binden. Prinsen ging er vanuit dat zijn leerling de vang (de rem) op de wieken had vastgezet. Toen hij in één van de wieken was geklommen kwam er een windvlaag die de wieken in beweging zette met hem er op. Met een narrow escape wist hij nog veilig beneden te komen. “Ik moet er niet aan denken dat ik mee was geslingerd” huivert hij nog na.
Hoe lang blijf je dit nog doen vraag ik Prinsen. Hij blijft het antwoord schuldig. Wel vertelt hij dat hij zijn werkzaamheden voor de molen nu teruggebracht heeft tot één dag per week. De molen is opengesteld op elke dinsdag en elke zaterdag. Prinsen neemt de dinsdag voor zijn rekening, de zaterdagen worden door een andere collega ingevuld. Weet je, vertelt Henk Prinsen, hoe ouder je wordt hoe voller je agenda wordt. Ik heb kinderen en kleinkinderen die ik ook graag aandacht geef. En mijn vrouw vindt het ook gezellig om me zo nu en dan thuis te hebben. Kortom, Henk Prinsen, 74 jaar en een nog bijzonder actieve senior.
Wilt u zelf de molen van Henk bezichtigen en wilt u deze actieve senior spreken kijk dan voor meer informatie op de website van de Doetinchemse molen: www.doetinchemsemolens.nl
Reacties op dit artikel
 - kopie.jpg&w=75&h=56)
Plaats een reactie
Voor deze handeling dient u ingelogd te zijn.
Klik hier om in te loggen
Geplaatst op: 2013-01-26 12:54:53 - Laatst aangepast op: 2013-01-26 12:54:53
Tweet
Laatst toegevoegd:
- 2013-03-27 10:05:33 - Overnachten bij de Imker
- 2013-02-23 12:12:39 - Yvonne Houx, Nederlandse Francaise in de Morvan
- 2012-12-14 12:38:51 - Van werktuigbouwer tot restaurateur, tuinier en ontwikkelingswerker.
- 2012-10-22 20:53:10 - Globetrotter.
- 2012-07-26 14:30:38 - Zingen geeft energie
- 2012-11-13 21:33:18 - Tijd van leven, leven van de tijd
- 2012-10-20 10:04:53 - Digitale schatzoeker
- 2013-03-21 11:26:02 - HaRT
- 2012-04-03 19:18:59 - Er valt aan dans geen moer te snappen.
- 2012-01-17 18:30:32 - Alien Uitham, auteur Vitale zestigers
