Columns

Pinperikelen

Pinperikelen

Het fenomeen “pinnen”, heeft niet voor iedereen een positieve klank.
Laatst moest ik in een meubelzaak iets pinnen.
Met een zwaai werd me een pinkastje toegewapperd.
Maar helaas in dat kastje heerste duisternis.
Geen nota te zien, dat zei ik dan ook tegen de caissière, maar die zei:
‘Ik zie het goed.’ Zij stond namelijk achter de kassa op een verhoging.
Zelfs op mijn tenen staande kon ik de status van de rekening niet overzien.
Om de caissière niet nog meer te frustreren, toetste ik maar mijn code in en drukte op een knopje onderaan het kastje in de hoop dat het de goede knop was.
Wel even de bon nagezien. Maar het klopte.
Vorige week legde ik mijn boodschappen netjes op de band in een supermarkt.
Maar toen zei de caissière: ‘Mevrouw, deze kassa is alleen voor pinners.’ Om niet alle boodschappen weer op te moeten nemen en naar een pinloze band te verhuizen, besloot ik dan maar te pinnen.
Anders voel je toch je eigen gediscrimineerd vanwege “contactgedrag”.
En dan dat enorme grote, harde hoesje om de pinpas heen. Als je de pas in je vakjes van de portemonnee wilt steken, gaat dat niet door de brede omvang van de hoes.
Laatst lag er een nieuw pasje in mijn brievenbus. Zo maar op goed geluk verzonden.
Een oude man vroeg me een keer bij een pinautomaat: ‘Mevrouw ik heb een chippasje gekregen, maar ik weet niet wat ik ermee moet doen? Ik chip nooit.
Ik adviseerde hem. Om zo lang zijn oude pas reageerde het pasje maar weg te stoppen. En dat vond hij een prima idee.
Nu is bij ons de Postbank opgeheven, dus ben ik aangewezen op “buiten pinnen”. Op zich is dat geen probleem, ware het niet dat die vaak onder gesmeerd zijn met leuzen en troep van onbekende samenstelling.
Vol walging aanvaard ik dan maar de onwelkome pinautomaat. Maar de ellende is nog niet voorbij, want het pasje zeilt weer naar buiten met de mededeling: ‘Ander bedrag’. Na twee keer geef ik het op en ga naar een kiosk waar ook een automaat huist.
Daarna begint de hopeloze taak je vijftigje gewisseld te krijgen: ‘Heeft u niet kleiner?’
Ach, we zijn een modern volkje, maar soms verlang ik naar die oude tijd, toen de huisbaas en de ziekenfondsbode nog je centjes kwamen ophalen.
 Ik voel me zo “pinnig” geautomatiseerd.
 
 Rhea
 


Plaats een reactie

 

Voor deze handeling dient u ingelogd te zijn.

Klik hier om in te loggen

 

Geplaatst op: 2011-02-05 13:39:31 - Laatst aangepast op: 2011-02-05 13:39:31

Laatst toegevoegd: