Columns

Terug van weg geweest

Terug van weg geweest

Terug van weg geweest

Ik kon hem al van ver horen aan de bar. Een hoge bekakte stem. Zijn IQ was 150, dat had hij me direct de eerste keer al verteld en ook dat hij van goede familie was: grootvaders, die gouverneur van Nederlands Indië waren; een oom die een brouwerij had groot gemaakt en God weet wat nog meer. Kleurrijke verhalen waren er genoeg. Hij kraaide ze uit. Met zijn lange gestalte en zijn rode baard zag hij eruit als een vogelverschrikker, maar dan goed verzorgd en gekleed.  Hij besteedde veel aandacht aan gewaagde kleuren combinaties, zoals een helgroen overhemd met witte pochet en een zacht oranje corduroy broek. Het stond hem goed.

We spraken af om samen te bridgen. Dat was geen sinecure, want hij was over-emotioneel. Als iets hem niet beviel maakte hij ruzie. Soms begon hij tijdens de interne competitie te schreeuwen tot de wedstrijdleider hem kwam kalmeren. Iedereen keek gegeneerd voor zich uit en zeker ik, zijn partner.
“Maar hoe heb je dat kunnen doen,” vroeg hij me met zijn armen theatraal in de lucht, als  mijn spel hem niet beviel.
Maar het ergste was, dat hij te laat kwam. Iedereen zat op hem te wachten en tenslotte  verscheen hij, scheldend op de trams die hem voorbij gereden waren.  Een oude man  met een wandelstok die ze zo maar lieten staan… dat zag hij als een teken van de verruwing van de omgangsvormen.

Na afloop van het bridgen dronken we af, wat er aan boosheid was blijven hangen en we wisselden informatie uit over ons leven.
Het bridgen hebben we niet volgehouden. Ik kon niet tegen zijn emotionele uitvallen, en hij, ziende dat ik er onder leed, trok zich tactvol terug. Het deed niets af aan het gevoel van vriendschap dat tussen ons gegroeid was.

Na die tijd zag ik hem van uit mijn vaste plek achter in het café  een enkele  maal aan de bar zitten. Hij was gevallen, hoorde ik, niet één keer maar herhaaldelijk. Ze constateerden een hartritmestoornis waaraan hij geopereerd werd.  Ik was verlegen met de situatie en bleef uit zijn gezichtsveld. De laatste keer dat ik hem tegen vijven  het café uit  zag schuifelen nam ik me voor om hem  de volgende keer aan te klampen.

Twee maanden lang kwam hij helemaal niet meer, maar nu zit hij er weer. Magerder en wat slechter ter been, nog een beetje trillerig, maar ik hoor weer dat hoge kraaien van zijn stem. En als ik naast hem ga zitten krijg ik weer die prachtige verwaande verhalen horen uit de oude doos. Hij giet zijn bier naar binnen en ik kijk met een glimlach naar de flonkering van het licht in mijn wijnglas.
Ik ben blij dat hij er weer is.

Melvijn
 


Plaats een reactie

 

Voor deze handeling dient u ingelogd te zijn.

Klik hier om in te loggen

 

Geplaatst op: 2012-08-11 11:33:31 - Laatst aangepast op: 2012-08-11 11:33:31

Laatst toegevoegd: