Columns

De Roos.

De Roos.

Op zaterdagochtend werk ik een vast ritueel af. U las daarover al in eerdere columns van mij. Voor het zaterdagochtend-ontbijt eerst naar de bakker waar ik in ieder geval standaard m’n vier harde bolletjes met zaad haal. Twee met maanzaad en twee met sesamstraat.

Als ik klaar ben bij de bakker fiets ik meestal door naar de markt. Daar staat sinds jaar en dag een bloemist. Op de meeste zaterdagen koop ik daar een bos bloemen. Ik heb een voorkeur voor rozen. Ooit begon ik daarmee als een romantisch gebaar aan mevrouw Enrique. Helaas hoe goed bedoeld ook, de herhaling van het gebaar brengt sleetsheid met zich mee. Het is niet bijzonder meer dat ik op zaterdagochtend een bloemetje voor haar meebreng. Soms spelen we nog dat het een bijzondere verrassing is maar de vaas staat al klaar om de verse bloemen in te schikken. De enige variatie die ik weet aan te brengen is dat ik probeer elke week een andere kleur rozen mee te brengen. Dat lukt natuurlijk niet zo vaak want het kleurenpalet waarin de rozen worden geteeld heeft ook z’n grenzen. En, ik moet toch ook eerlijk zijn, ik heb een voorkeur voor aanbiedingen. Dus liever 20 rozen voor vier euro dan 10 hele mooie voor acht euro. Ik ken m’n beperkingen, de romantiek heeft wel een maximum prijs. De laatste tijd probeer ik wat van de sleur af te komen en zoek ik andere bloemen.

Het in nu tulpentijd, in ieder geval de bloemenman heeft meer tulpen in de verkoop dan rozen en dus ook in de aanbieding. Vanmorgen na het bezoek aan de bakkerswinkel heb ik twee bossen tulpen, totaal twintig, in een gemengde kleursamenstelling gekocht.
Bij het afrekenen pakte de verkoopster, een leuke wat verlegen jonge vrouw die ik ook al lang ken van m’n zaterdagochtend bezoekjes, een roos bij de tulpen in.

Dat vind ik leuk zei ik haar. Ik voelde me vereerd dat ik van haar een roos kreeg. Afgelopen week was het Valentijnsdag dus mijn romantisch hart begon wat sneller te kloppen zoals u begrijpt. Dat werd dus een desillusie. Want wat zei ze? ”Och, deze zijn over van afgelopen week en we kunnen ze niet meer verkopen”.
Weg romantiek, weg idee van een stille jonge aanbidster. Ik heb de roos na thuiskomst maar overgedragen aan mevrouw Enrique. Hij staat nu eenzaam op een bijzettafeltje in een vaasje, dat speciaal bedoeld is voor één bloem.

De roos, het had zo mooi kunnen zijn. Nu wacht ik alleen af hoe snel deze roos verwelkt.

Enrique

 


Plaats een reactie

 

Voor deze handeling dient u ingelogd te zijn.

Klik hier om in te loggen

 

Geplaatst op: 2012-02-18 19:27:04 - Laatst aangepast op: 2012-02-18 19:27:04

Laatst toegevoegd: