Columns
Ome Wim is jarig. Hij is niet zomaar jarig, hij wordt 90 jaar. Dus wij gaan op visite. Wij gaan niet zomaar op visite, wij gaan naar de Achterhoek, want daar woont ome Wim. Een rit van anderhalf uur vanuit Utrecht, maar dat heb je er voor over als iemand 90 wordt.
Een stevig postuur, leeftijd begin twintig. Voor kok geleerd, een tijd als kok gewerkt, maar nu verdient hij de kost met het aanleggen van glasvezelkabels. Hij, de jongste, en zijn maat staan op de afgesproken tijd, ’s middags om 3 uur, bij mij op de stoep.
Douwe doet vol overtuiging mee. Hij rent in het rond en vecht met wie hem ook maar als partner accepteert. Hij begrijpt nog geen bal van wat judo inhoudt en laat zich vrolijk op de grond gooien.
Het gezelschap van zes wat oudere dames en heren heeft voor de theatervoorstelling gegeten in een eetcafé. Voldaan zijn ze op weg naar de theaterzaal. Het eten was goed en het was ook gezellig
In de aanloop naar de feestelijke ‘kroningsdagen’ een column met een herinnering aan koningin Juliana
Ping......... de etage waar de heren moeten zijn is bereikt. De liftdeur gaat open en het stel verlaat de lift. Terwijl de deur zich weer sluit zie ik hen wegsloffen.
Het begon allemaal toen ik een mail kreeg van mijn achterneef Jaap. Als kunstenaar noemt hij zich 'Jacob', dat klinkt beter. Hij was arts, maar nadat hij arbeidsongeschikt is geworden, heeft hij zich geworpen op de schilderkunst.
We hebben geen zin om te koken en we besluiten ergens een hapje te gaan eten. Twee stel ouders, elk met twee kinderen, schuift aan de tafel naast ons aan. Het jongste kind wordt in een kinderstoel gezet. Hij heeft nauwelijks belangstelling voor z’n eten....
Op dit moment geef ik me zelf nog tien jaar om het hoogste te bereiken. Mijn geheugen, mijn sexuele impulzen… alles gaat achteruit, maar de hoop dat ik het ooit eens zal maken, is niet uit mijn systeem te branden.
Voor mij staan twee dames bij de bakker. Een van beiden wordt door de bakkersvrouw geholpen. Als zij klaar is, vraagt de bakkersvrouw wat zij voor mij kan doen?
.jpg&w=150&h=150)
Wytze is een vrolijke man die met zijn handen alles kan. Vorig jaar heeft hij een schuur voor ons getimmerd. Dat doet hij bij wijze van spreken fluitend....
Ik ben een bewonderaar van de zangeres Mathilde Santing
en ik moet geregeld aan haar liedje “De laatste Wagen” denken................
Op de foto: een ziekenhuisbed waarin iemand ligt. Op de voorgrond staat een vettige, roestige constructie, een machine met een elektromotor en een aandrijfriem. Alles ziet er smoezelig en vettig uit. Er ligt smeerolie op de vloer.......
Je hebt goede muziek en slechte muziek. Slechte muziek klinkt bijvoorbeeld in bepaalde hotels. Die hoor je op een zondagochtend als je je auto geparkeerd hebt en daar de lobby binnenloopt...................
De paus heeft kennis genomen van het voornemen van Hare Majesteit en is daardoor gestimuleerd om ook de daad bij het woord te voegen...............
Hoeveel mieren zouden er op de ark van Noach mee hebben moeten gaan zodat er 2 miereneters de reis konden volbrengen, en er toch nog een koppel mieren overbleef?
Ik ben vergeten om mijn mp3 speler mee te nemen en ik zit in het achterste deel van de bus om dat er voorin geen plaats meer is. Schuin tegenover me zitten twee meisjes. Het ene meisje zit met de rug in de rijrichting zodat ik haar goed kan zien.......................
Mijn mam gaat aftreden; uitgerekend in April op de verjaardag van oma, waarbij ik zo lekker op schoot zat als het defilé voorbij trok. Ik heb twintig jaar gehad om het vak te leren.
Nu wordt het ernst....................
Op de Dam staan meerdere levende standbeelden. Nou ja, die naam verdienen de verkleedde mensen die op een verhoginkje staan om toeristen van hun geld af te helpen eigenlijk niet........
Het is maandagochtend, niet zijn vaste dag. Daar wordt hij ruw aan herinnerd door een vrouw en jonge man die op dezelfde plek hun daklozenkrant willen verkopen….
Bij het station in Hoorn staat een volendammer viskraam. Dat is precies bij de eindhalte van ‘mijn’ buslijn en volgens rooster heb ik daar een kwartier wachttijd........
Een chauffeur op een buurtbus lijn doet verslag van bijzondere gebeurtenissen tijdens zijn werk.
Generaties lang voor ons, wist men hoe men zich moesten beschermen tegen onheil. Onze generatie heeft zich bekeerd tot de ‘uitbestede bescherming’.
'Het is leuk naast een klein meisje te zitten dat me behandelt als een grote circusolifant. Ze weet het allemaal precies'
Herkent u in deze column uzelf met uw eigen (klein-)kinderen?
Twee Johannessen die in uiterlijk, en in gedrag elkaars tegenpolen zijn maar die heel veel aandacht trokken. Twee wezens die de afgelopen week gemengde gevoelens opriepen bij ons Nederlanders.
Er speelt zachte klassieke muziek. Alles is wit in deze kamer. Het tl licht overheerst het daglicht. Ik kijk naar het plafond. Het zijn witten kurkplaten vol met vezeltjes, die kris kras door elkaar lopen. ‘Zal ik verdoven?’, vraagt hij..................
Beneden in een hoek van de grote parkeergarage ligt een grote hoop groen. Een van de conciërges die werkzaam zijn bij het bedrijf dat gehuisvest is in dit grote gebouw, staat met afgezakte schouders en een mistroostig blik in zijn ogen de groenhoop te bestuderen.
Een bijna lege coupé. Ik nestel me lekker in een hoekje. Twee druk pratende jongemannen, ik schat hen ongeveer 18 jaar, komen binnen...............
De drukkerij lag in een steegje in de Amsterdamse binnenstad. Ik zocht een drukker die een boekje kon maken met een luxe uitstraling, zodat een man het graag aan zijn vriendin zou geven, maar het mocht niet te duur zijn.
Mevrouw Enrique doet bij ons de financiën. Wij bankieren bij twee banken. Van één van deze beide banken ben ik lid. Dat kan, omdat deze bank ooit begon als een coöperatieve boerenleenbank.
Wan puru
fu wan tongo
poti na wan trawan
Dat las ik op een platte steen op het Amsterdamse Spui.
Even verderop lag weer zo’n steen. Daarop stond:
Hij heeft het gewaagd en heeft gewonnen. De Oostenrijkse skydyver Felix Baumgarten is duidelijk iemand die met de paplepel het gezegde “Wie niet waagt die niet wint” kreeg ingegoten.
Bij het station van Hoorn stapt een oudere dame in, met een strakke, keurende blik die mij niet kan ontgaan. Ik vraag haar waar de reis heen gaat (dat moeten wij doen, want passagiers die in de stad zelf moeten zijn, mag de buurtbus niet meenemen)...............
De patron kwam bij ons zitten. In het Frans, af en toe doorspekt met een Vlaams woord boog hij zich naar ons over. ‘De Hollandais, alle respect voor ze, maar van koken hebben ze geen verstand'............
Op een dag gaf de Keizer zijn kleermakers de opdracht om een gewaad te maken van ” stof die niet bestaat”. Aan dit verhaal moest ik denken toen ik las over hertogin Kate Middelton, de echtgenote van de Engelse prins William.
‘In de wolken’ is de naam van een flat in Amstelveen. Als ik vanuit het raam de diepte in keek, zag ik helemaal beneden water glinsteren. Je zou je loodrecht naar beneden kunnen laten vallen en er in terecht komen.
Wat zie je? De bloedmooie en verleidelijk kant of de realiteit? Misschien minder mooi, minder verleidelijk maar wel zo als het is.
Sinds ik aangeboden heb een soort hulp-opa te zijn neem ik deel aan Dora's tamelijk chaotische leven. Eén middag in de week haal ik haar zoontje van school. Meestal ga ik daarna met hem naar de speeltuin, die vlak achter Dora’s huis ligt.
.jpg&w=150&h=150)
Ruim een jaar geleden schreef ik een column onder dezelfde titel. Immers op 2 maart 2011 vonden verkiezingen plaats voor de Provinciale Staten.
Ik nam toen de vrijheid om u advies te geven...............
Mooi weer en een vakantiegevoel brengt je weer dichter bij de natuur. Dichtbij huis of waar ook ter wereld.
Ik kon hem al van ver horen aan de bar. Een hoge bekakte stem. Zijn IQ was 150, dat had hij me direct de eerste keer al verteld en ook dat hij van goede familie was.
Zondag over twee weken vieren Louise en Piet hun veertigjarig huwelijksfeest. Om vier uur vertrekt er een boot naar een eiland, waar we vervolgens niet meer afkunnen tot het feest afgelopen is.
Het is zo’n dag waarop je fietsend op je gemak lange afstanden aflegt. Bij een rotonde staat een auto in de berm geparkeerd. Twee stoeltjes ernaast met daarin een man en een vrouw.
Op de middelbare school had ik een vriend die gefascineerd was door de geologie. Hij had een geologenhamertje en een veldmicroscoop. Bovendien bezat hij de kleine encyclopedie der gesteenten.
In het jaartal 2013 zit het (ongeluks)getal 13. Misschien rechtvaardigt dit getal in de ogen van de dames en heren van het Kunduz akkoord deze onzalige maatregel.
Ik heb vandaag al weer een auto gewonnen, althans daar ga ik natuurlijk vanuit. Zojuist weer op internet de codes ingevuld om die auto te winnen, dus waarom zou ik hem dan niet winnen?
Tegen het ochtendgloren, als het buiten op zijn koudst is, ga ik voor het raam staan om lucht van 24 graden te koesteren als een ijskoude douche.
Het woord en het begrip 'genieten' wordt te pas en te oppas genoemd.
Genieten, een behoorlijk rekbaar begrip dus.
Vorig jaar zat er bij ons in de vijver een kikker. Regelmatig hoorde je een plons en dan was hij weer de vijver ingewipt. Tja en daarmee kom ik vanzelf op het woord ‘wippen’.
Op mijn bureau staat de Psychologische scheurkalender. Deze kalender kreeg ik rond de kerst van mijn werkgever. Al mijn collega’s kregen toen een scheurkalender, iedereen weer een andere.
Ik zat in een periode waarin ik afscheid moest nemen van iemand die mij zeer dierbaar was en zo voelde ik mij in die periode niet lekker. Wanhopig en verdrietig, maar vooral helemaal alleen. Maar was dat ook zo?
Op naar mijn werk. Ik nam me voor om tussen de middag met leuke collega’s een terrasje te pikken om daar als een leuk tijdverdrijf te kijken naar mensen.
Ja, Soemba hoort thuis in het rijtje dat we vroeger in ons hoofd moesten stampen. Bali, Lombok, Soemba, Soembawa, Flores en Timor. Weet u het nog?
Wat zou het mooi zijn als wijlen colmunist Martin Bril er nog was. Volgens mij zou hij met een rake column dit fenomeen aan de kaak hebben gesteld en alle vrouwen hebben toegeroepen: Doe uit dat ding!!!
Als ik dat bedenk vind ik het niet meer zo erg dat ik een tijd lang moet blijven hangen achter inhalende caravans. Zij betalen mee aan het wegwerken van de miljarden bezuinigen. Caravanners bedankt en dat jullie nog maar veel mogen rijden en brandstof verbruiken.
Het kabinet is gevallen, we moeten weer gaan stemmen en alles komt nu goed!! Starend naar mijn scherm neem ik nog maar en slok van mijn koffie. Eigenlijk ben ik moe... moe van al die onzin.
Ze heeft er veel voor over, waar haalt ze de energie vandaan, maar echt gezellig is het niet, zo’n moeder.
De Bende van drie. Eén stapt er uit, de macht van de twee achterblijvers is daarmee gereduceerd tot nul.
Deze Bende van Drie wil voor de komende jaren ons lot bepalen. Zonder de hulp van Keessie van de SGP lukt hen dat niet.
Ik ga ook maar eens bij de fietsenmaker langs. Kijken of hij iets heeft waarmee ik mijn (ge)bakkenlucht kan vervoeren.
De woningmarkt is slecht. Soms, zoals in ons geval, is dat een voordeel.
zorgen.jpg&w=150&h=150)
Een geel lampje begon te branden. Hij wist niet wat te doen, besloot niet door te rijden, en keerde terug naar huis.
De meisjes van Appie, slim, goedkoop en uniform representatief. Wat wil je nog meer?
Afgelopen week was het Valentijnsdag dus mijn romantisch hart begon wat sneller te kloppen zoals u begrijpt.
Als persoonlijke smaak een rol speelt dan wil ik dat er acuut een idiotekuiven taks wordt ingevoerd.
Gezamenlijk leed verbroedert, dus een prachtige gelegenheid om onderlinge ruzietjes bij te leggen.
Eerder dan gepland nemen we de trein terug. Nog voor het eind van de middag. Het is nog redelijk rustig in de trein.
Het kerstpakket is voor Enrique een jaarlijkse bron van vreugde en een jaarlijkse bron van gemopper.
De NS kan hier niets aan doen, de machinist al helemaal niet en de persoon in kwestie ook niet. Die verdient ook respect, al zal hij of zij dat zelf niet meer merken.
Ik zal wel een oen zijn. Voor mij is wijn lekker, minder lekker of vies. Als ik teveel drink of op het verkeerde moment heb ik de volgende dag koppijn. Bij de ene wijn wat eerder dan bij de andere.
Kan het zo zijn dat met het ouder worden het zicht op dimensies verdwijnt, dat je wereld inkrimpt tot een eendimensionale ervaring? Niet een vooruitzicht waar ik naar uitkijk.
Een van de trucs is het Openhuis, inmiddels uitgegroeid tot een landelijk fenomeen dat overal op dezelfde zaterdag plaatsvindt.
Wat mij betreft mag formateur Di Rupo stoppen met zijn pogingen om een Belgische regering te formeren
Vrienden keerden terug van een verre reis. Ik stond hen op te wachten op luchthaven Schiphol. Via internet had ik al gezien dat het vliegtuig een half uur eerder zou arriveren dan de geplande aankomst tijd. Het was aan het eind van de middag en een half uur voor de landing stond ik bij de aankomsthal...
.jpg&w=150&h=150)
Mevrouw Enrique en ik beleefden deze dag al heel lang geleden. In de loop van de jaren hebben we daar meerdere malen bij stil mogen staan.
Ik reed langs een stadhuis. Voor dat stadhuis stond een prachtige, oude, klassieke voiture. Zoiets noem je geen auto...
Volgend jaar is er misschien weer een lenteprinses en wie weet een zomerkoninkje in het verschiet.
Voor wie zijn onze volks-vertegen-woordigers en bestuurders van maatschappelijk organisaties nu eigenlijk?
Vrouwen willen nog wel eens voor hun beurt gaan. We houden de vrouwelijke klanten in de bakkerswinkel goed in de gaten.
Veel vragen in m’n hoofd waarop ik een antwoord probeer te vinden zoals; Wat voor iemand was hij of zij? Waar werkte de persoon?
De kleur is paars, een kleur van bloei en voorspoed in dit geval. Blauw en rood vormen samen paars, paars maakt van depressies weer een bloeiend geheel.
Tjonge, wat een schuiten. Nooit geweten dat de blikvangster van Oranje van die grote…, maar zo noem je die Koninklijke onderdanen niet, zeg maar stevige stappers, heeft.
Zij zijn niet gek, genieten van de honing maar kiezen er dan voor om naar een andere plek buiten de gevarenzone te zoemen.Tja, het blijven dus voorlopig toch onrustige nachten.
Zomer, daar hoort de zon bij. Maar waar is die zon eigenlijk? Enrique weet hem te vinden.
Hoe oud werd Methusalem? Welke hond was tot voor kort de oudste hond ter wereld?
Enrique ondervond dat de weg van relaxed socializing naar frustratie soms wel erg kort is
Enrique zet door en blijft aan zijn gezondheid werken. Een verschijning tijdens een fietstocht maakt diepe indruk op hem.
Enrique fietst op advies van de dokter van huis naar werk en terug. Bevalt het hem denkt u???
Vlaghijsen met koninginnedag is een jaarlijkse traditie waar Enrique met dubbele gevoelens aan mee doet. De jaarlijkse ceremonie van de lintjesregen is ook zo'n traditie waar je op heel verschillende manieren naar kunt kijken.
Rhea overdenkt: Vanaf onze geboorte bestaat ons leven uit aanpassen.
Koninginnedag, een feestdag voor Enrique. Dan komen vlag en wimpel uit de kast en kan de jaarlijkse ceremonie van het vlaghijsen weer plaatsvinden.
Deze zaterdagochtend is er één geworden om nooit meer te vergeten, eindelijk, nu hoor ik erbij.
En wie nu zegt: ‘Die heeft mooi praten’, kan ik u geruststellen, want ik word 72 jaar. Ook deze column schreef ik op de computer. Toch maar eens proberen? Wat heet oud?
Sommige mensen horen gewoon bij je omgeving. Als ze niet meer verschijnen in het straatbeeld begin je hun aanwezigheid te missen.
De vakantiekriebels komen er weer aan. Soms wordt een voordelige last-minute reis wel erg duur.
Is er een verschil tussen geld geven aan een straatmuzikant en het kopen van een daklozenkrant? Enrique weet het niet zo goed.
Bewegen helpt om gezond te blijven. Dat geldt voor jong en oud - werkend, schoolgaand of genietend van een welverdiend pensioen. Het "gewicht"is ook aanleiding om te bewegen. Rhea beveelt de herinvoering van het ouderwetse ommetje aan.
Wie heeft niet genoten van de column Mirza? Enrique in ieder geval wel. De schrijver van deze column en ook de schrijver van het Boekenweekgeschenk 2011- Kader Abdolah- kenmerkt zich als de schrijver met de majestueuze snor die als volwassene de Nederlandse taal leerde met Jip en Janneke.
Zo af en toe hoor je wel eens zeggen: ‘Het is een “doener”, of het is een “denker”.
Willen we onafhankelijk blijven als senior, dan is het noodzakelijk het “doedenken” te combineren. Gewoon doen, schrijft Rhea.
Zaterdagochtend, Enriques vaste ritueel een bezoek aan de lokale warme bakker. Wachtend op z'n beurt hoort en ziet hij bijzondere gewone dagelijkse dingen.
We kopen maar raak, leggen voorraden aan, kortom we hamsteren van alles bijelkaar. Is dat eigenlijk wel nodig of zelfs wenselijk? Onze vaste columniste Rhea schreef: zie voorraad als een “noodpakket” en niet als zoveel mogelijk koopjes verzamelen.
Waar gaan de opbrengsten van goede doelen naar toe? In deze column ziet onze columnist Enrique overeenkomsten tussen menselijk en dierlijk gedrag. Inhaligheid en eigen belang hebben meestal voorrang, zelfs als het om het steunen van goede doelen gaat.
Een overdaad aan reclame, elke dag weer, maar is soms - bij seniorencafe.nl- nodig om gratis diensten aan te kunnen bieden.
Midden in de kamer- rug naar het venster, gezicht gericht op de deur- zit ze. In de hal van het verzorgingshuis waar ze verblijft, hangt de spreuk "mensen zitten niet hier maar wonen hier".
De “macht” van de computers neemt toe: ze “rukken op”. Zo “eisen” ze “inloggegevens”, wel geprogrammeerd, maar zeker niet erg pienter, want je moet dikwijls alles of een deel herhalen. Heb je geluk, dan zal er een “mailtje” komen met een goedkeuring. En … ja hoor, weer een nieuwe activeringscode.
Of was er toen ook al een Oma of Opa Wapsie die de beschuitrol met 13 stuks had uitgevonden?
Een intrigerende vraag die me bezig hield. Inmiddels heb ik een antwoord gevonden op deze vraag. Ik verraad het antwoord niet……. ik speel de vraag aan u door.
Vol walging aanvaard ik dan maar de onwelkome pinautomaat. Maar de ellende is nog niet voorbij, want het pasje zeilt weer naar buiten met de mededeling: ‘Ander bedrag’. Na twee keer geef ik het op en ga naar een kiosk waar ook een automaat huist.
En dan de deken, hij is niet zichtbaar maar wel voelbaar.
De deken van stemmen van de mannenbroeders die hier hebben vergaderd, de openingsgebeden en dankwoorden van de dominees, de zwaar en langzaam gezongen psalmen en….het geluid van de ruzies, het onderling gekibbel tussen kerkeraadsleden.
Zo ver hoef je niet te gaan dus - want onze overzeese rijksgebieden liggen op autoreis afstand.
Dus, nu zitten mevrouw Enrique en ik bij de brandende open haard, heerlijk rozig na een fikse frisse -strandwandeling op een –weliswaar koud winderig - maar vooral ook zonnig strand.
Een glas wijn completeert het tafereel, geluk is heel gewoon – dichtbij - te vinden.
Wat betekent het eigenlijk: “jezelf blijven”of meedoen?
Zodra je geconfronteerd wordt met de massamedia, wordt er een enorm verantwoordelijkheidsgevoel van je gevraagd. De vragen rijzen dan zoals: ‘Is dat waar, of is het niet zo……
Elk jaar wordt in januari de vakantiebeurs georganiseerd in de Jaarbeurshallen te Utrecht.
Mevrouw Enrique heeft via het Kruidvat goedkope treinkaartjes bemachtigd. Ik heb ons, via het internet, met korting toegangsbewijzen voor de vakantiebeurs aangeschaft.
En word je echt “kregel”, beledigd of zelfs hatelijk bejegend, dan blijven er twee dingen over: blijf kalm en attent, en vraag je af of die persoon misschien een “rot” dag had, verdriet of tegenslag. Of, als het echt “te” is voor woorden, meld dit dan, maar laten we geen eigen rechtertje gaan spelen.
Zij hebben er heel wat voor over en werken alle drie manmoedig vreemde gerechten als Tiramisu naar binnen.
Boerenliefde gaat ver. De vraag is of het om de maag, de veestapel of de relatie gaat?
En ja hoor daar was ’t ie dan: de boswachter in vol ornaat. Hij reed ons voorbij, stopte een paar meter voor ons, stapte uit en…
Deze website bestaat al negen jaar. In die jaren is de website gegroeid van een eenvoudig knutselprojectje, tot een complete online gemeenschap. Bij een website met duizenden leden, gaat dat natuurlijk niet compleet vlekkeloos.
